Therapie

I wish you’d help me look into a more interesting problem – namely, my sanity.
Kurt Vonnegut, Welcome to the Monkey House

Een keer of zes ben ik nu geweest, naar therapie. Twee keer was het met EMDR. (voor meer informatie over wat EMDR is, daarvoor kan je hier terecht: https://emdr-belgium.be/informatie-over-emdr/)

Na deze zes keer kan ik alleen maar zeggen: het zet veel in gang. Heel veel. Verwerking, mezelf accepteren, voelen. Zien wat er gebeurd is mijn leven, waarom ik zo’n slecht geheugen heb, waarom ik soms onverklaarbaar bang ben. Maar ook: wat ik moet verwerken zodat ik mijn kinderen kan helpen opgroeien tot gezonde volwassen mannen. Er gaat heel veel terug naar mijn ouderrelatie, naar mijn kindertijd, naar hoe dat er voor gezorgd heeft dat ik in mijn volwassen leven altijd heb toegelaten dat anderen over mijn grenzen gingen, dat ik toeliet dat anderen me respectloos behandelden. Naar complex trauma van vroeger, maar ook naar recentere trauma’s.

De laatste sessie was de tweede EMDR-sessie. Ik ging terug naar mijn tijd op de lagere school. De paar dingen die ik daarvan onthouden heb gaan vooral om uitgelachen worden, het middelpunt van de belangstelling zijn en daardoor enkel de bevestiging voelen dat ik anders was dan de anderen, ook al wilde ik dat niet. Na een paar minuten in de sessie, overviel me verdriet. Verdriet om dat kleine, eenzame meisje. Ik voelde weerstand maar voor het eerst in mijn leven zeiden mijn inner voices dat het mocht, dat het veilig was om verdrietig te zijn, om te rouwen om dat meisje dat ik was. Dat ik het mocht toelaten. En toen trok de mist in mijn gedacht op en zag ik ze zitten. Dat kleine meisje op die grote, donkere speelplaats. Dat kleine meisje dat zo hard haar best deed om voor anderen te zorgen in de hoop dat dat iemand voor haar zou zorgen. Die kleine meisje dat zo hard probeerde om iedereen liefde te geven zodat ze wat kruimels liefde terug zou krijgen. Ik zag haar daar zitten, zorgend voor een schoolgenootje die zich pijn gedaan had. Hopend dat iemand haar écht zou zien en haar zou redden, haar de liefde zou geven waar ze zo naar verlangde.

“Ik zie haar als mezelf. We zijn twee mensen, dat kleine meisje zit daar en ik sta als volwassene mee op die speelplaats en ik zie haar. Ik voel wat zij voelt en ik voel de warmte die ik voor mijn kinderen voel.”, vertelde ik. “Kan je haar omarmen?”, vroeg de therapeut.

En dat kon ik. En dat deed ik. Mijn volwassen ik ging naar haar toe en nam haar vast. Ik gaf haar de geborgenheid en de liefde waar ze zo hard naar verlangde. Ik gaf haar wat ze nodig had en ik voelde het verdriet weggaan. Ik voelde het kleine meisje in me eindelijk adem halen. Ik voelde me trots dat ik dat meisje kon geven wat ze nodig had, dat ik mijn kinderen kan geven wat zij nodig hebben. Ik voelde me trots op wie dat kleine meisjes geworden is. Een vrouw vol met liefde en warmte die daar, op dat eigenste moment besloot om die liefde en warmte ook aan zichzelf te geven in plaats van het enkel aan anderen te geven en zich daarna te laven aan de kruimels warmte en liefde die terugkomen.

Deze therapie zet veel in gang. Het is diep gaan om daarna niet meer bang te zijn om diep te gaan. Het is afbreken om daarna weer op te bouwen. Het is de diepste wortels van verdriet en ongezonde patronen helen om daarna aan het tweede deel van mijn leven te beginnen. Zonder onverwerkt trauma, zonder ongezonde relaties met mezelf en anderen, zonder verlangen dat nooit ingelost wordt omdat ik het zoek bij de verkeerde mensen. Het is graven op plaatsen waar ik geen bewuste herinneringen heb omdat die weg gestopt zijn. Het is accepteren dat er trauma is, oud trauma en recent trauma. Het is leren voor mezelf te zorgen en mezelf te omarmen in plaats van te zoeken naar anderen om mijn wonden te helen.

Mijn herinneringen aan vroeger, die komen wellicht niet terug. Ik ga nooit echt meer herinneren van mijn jonge kindertijd dan wat vage flarden, een geluid, een geur. Maar het gevoel erbij, dat zal na deze therapie verwerkt zijn zodat ik mezelf niet meer zo ga haten. Zodat mijn inner voices mild spreken tegen me. Zodat ik mezelf niet meer kwijt zal raken in het verlangen om er bij te horen. Zodat ik niet meer bang ben om mezelf te laten zien, take it or leave it. Het is doodeng, het voelt als tasten in het donker omdat ik het me niet herinner. Maar het moet, het is nodig en het is op een veilige plek. En ik ben er klaar voor.

Lijf

Mijn lijf is niet van mij.

Mijn lijf is van mijn kinderen en mijn katten die het opeisen om te knuffelen.

Mijn lijf is van de kritische stemmen in mijn hoofd die de onvolmaaktheden één voor één luid schreeuwen.

Mijn lijf is van de weegschaal die bepaalt of ik trots mag zijn.

Mijn lijf is van alle herinneringen aan wat het meemaakte en doorstond.

Mijn lijf is van mijn reumatoloog en mijn dermatoloog, van mijn gynaecoloog, mijn tandarts, van mijn huisarts.

Mijn lijf is van de BMI-score.

Mijn lijf is van de blik waarmee anderen naar me kijken.

Mijn lijf is van de mensen die me mooi vinden.

Mijn lijf is van de haters.

Mijn lijf is van toekomstige bedpartners die ik nog niet ontmoet heb.

Mijn lijf is van alle mensen die mij beoordelen op mijn buitenkant.

Mijn lijf is van de persoon die er foto’s van maakt.

Mijn lijf is van de onrealistische maatstaf waar het aan afgemeten wordt.

Mijn lijf is niet van mij.

Maar dat wordt het wel.

Stap voor stap.

Geluk

Forget your troubles, c’mon get happy

You better chase all your cares away

Judy Garland

Het is lente. Voor even toch. De natuur ontwaakt, buiten afspreken met vrienden is makkelijker. Iedereen haalt voorzichtig adem.

Ik ook. Terwijl ik in de tuin zit te genieten van de heerlijke geluiden van mijn kinderen die een kamp bouwen, lees ik een boek in de zon. De winter was lang en onzeker. Zonder richting, zonder comfortzone. De winter was donker en koud en lang.

Maar in een week tijd is de lente ingezet. Ik heb richting. Ik heb plannen. Er is zon. Net zoals de bloemen langzaam hun kopjes door de grond uit steken, zo richt ik ook mijn gezicht naar de zon. Groeiend. Genietend. Blij dat het harde werk deze winter zorgt voor voorzichtige bloei nu.

Geluk zijn momenten. De momenten waarop geluk zo intens aanwezig is, komen steeds vaker terug. Het is goed zoals het is. Er is ruimte voor groei, er is ruimte voor mildheid, er is ruimte voor mij. Helemaal mij, zonder compromissen. Zonder gouden kooien.

Dus zo zit ik hier, in de prachtige tuin van het huis dat het meeste als thuis voelt van elke plek waar ik ooit woonde. En ik voel me rijk en gelukkig. Ik voel me rustig en dankbaar dat al deze schoonheid in mijn leven is gekomen. Dat ik hier terechtgekomen ben. Dat de stormen zijn gaan liggen. Dat ik even op adem kan komen voor de volgende storm zich aandient. Want wanneer die storm er is, zal ik terugdenken aan nu. En dan weet ik: ook dit komt terug, dit geluk. Na de storm komt altijd zon, zolang ik ze zelf maar wil zien.

Sorry

Would ‘sorry’ have made any difference? Does it ever? It’s just a word. One word against a thousand actions.

― Sarah Ockler, Bittersweet

Vorig jaar schreef ik op Valentijnsdag een ode aan mijn netwerk. Al die mooie mensen die nog steeds elke dag mijn leven kleuren. Maar een herhaling van de ode van vorig jaar, wil ik niet doen. Niet omdat ik niet van hen hou, wel omdat ik sinds mijn post van vorig jaar geleerd heb om ook van mezelf te houden. Daarom wil ik dit jaar geen ode schrijven, maar een excuus. Aan mezelf. Want dat is hoog nodig.

Beste M.,

met deze brief wil ik mijn verontschuldigingen aanbieden aan jou. Na 36 jaar jezelf pijn doen, voel ik dat het tijd is geworden om dit te doen.

Sorry dat ik zo lang anderen op de eerste plaats zette. Dat ik hun geluk belangrijker vond dan het jouwe. Sorry dat ik altijd meer van anderen leek te houden dan van jou. Dat leek niet alleen zo, dat was ook zo. Ik dacht meer van hen te houden, ik dacht dat zij mijn liefde meer waard waren dan jij. Dat zij de liefde voor jou die ik miste, wel zouden invullen. Dat was mis en daar heb ik spijt van.

Sorry dat ik jou zo lang negeerde, ook al riep je soms hard en vroeg je soms heel luid mijn aandacht. De aandacht dit je verdiende. Ik heb je lang heel oppervlakkig gekend. Ik heb lang gedacht dat ik je kende maar ik ben je ook heel lang uit de weg gegaan. Maar toen ik je tegenkwam, in al je glorie, toen ik eindelijk ontdekte hoe mooi en kleurrijk en vurig je bent, hoe groots je bent, pas toen heb ik je écht gezien. Pas toen heb ik gevoeld hoeveel ik van je hield. Ik ben blij dat ik je heb leren kennen, je maakt mijn leven mooier. Beter vroeg dan laat, zeker?

Sorry dat ik naar haters luisterde, dat ik dacht dat hun woorden meer waard waren dan de jouwe. Sorry dat ik hen meer geloofde dan jou. Dat hun harde stemmen meer gesneden hebben dan dat jouw fluisterstemmetje kon zalven. Dat ik dacht dat het leven van iedereen beter zou zijn zonder jou erbij. Sorry voor alle keren dat ik je heb doen geloven dat anderen beter af waren zonder jou, want zo is het niet. Jij maakt het leven van anderen mooier, net zoals je mijn leven mooier maakt.

Het spijt me dat ik je heb laten settelen. Dat ik niet naar je heb geluisterd toen je zei dat je je niet goed voelde in je relatie. Het spijt me dat ik je heb gezegd dat je blij moet zijn met kruimeltjes liefde en aandacht. Je verdient meer. Veel meer. Ik zie nu dat je iemand verdient die jou ziet zoals je bent, iemand die voor jou durft te kiezen. Iemand die evenveel van jou houdt als ik van jou heb leren houden. Het spijt me dat ik heb toegestaan dat je gekwetst werd, dat je kleiner gemaakt werd, dat je op de laatste plaats kwam. Het spijt me dat ik je zo bang gemaakt heb om alleen te zijn, dat ik je heb laten geloven dat eenzaam in een relatie beter was dan alleen zijn. Dat ik je heb laten geloven dat mini-beetjes liefde beter was dan de liefde voor jezelf. Het spijt me dat ik niet zag wat je écht nodig had, wat je écht verdiende. Het spijt me dat ik je dat niet gunde en dat ik je in relaties duwde waarin je keer op keer verdronk.

Het spijt me dat ik dacht dat je het allemaal niet waard was. Dat ik dacht dat je het niet waard was om gelukkig te zijn, om je goed te voelen. Sorry dat ik dacht dat een laag loon voldoende was, dat je gedoemd was om altijd in de miserie te zitten. Sorry dat ik dacht dat je het niet waard was om een leuke job te doen, om iets te doen waarmee je én rondkwam én je creatieve ei kon leggen. Het spijt me dat ik dacht dat je niet goed genoeg was. Sorry dat ik dacht dat je stabiliteit niet verdiende en dat je het niet zou kunnen. Sorry dat ik aan je twijfelde.

Het spijt me ook dat mijn lat voor jou veel hoger lag – en soms nog ligt – dan voor anderen. Dat ik anderen makkelijker fouten lijk te vergeven. Dat ik milder ben voor anderen dan voor jou. Sorry dat ik veel meer van je verwacht dan mogelijk is. Sorry dat ik soms nog vergeet dat je tijd nodig hebt. Tijd om nieuwe dingen te leren, tijd om aan te passen aan nieuwe situaties, tijd om goed te worden in wat je doet. Sorry dat ik soms nog van je verwacht dat je er uitziet zoals de maatschappij dat van ons verwacht: mager en jong. Sorry dat ik daarmee voorbij ga aan het feit dat de jaren vorderen en de zwaartekracht wint. Ik wil jou zien en omarmen, maar soms zijn die stemmen die de lat zo hoog leggen harder dan de jouwe.

Sorry dat ik je zo lang gehaat heb.

Vanaf nu gaan we dat anders doen, afgesproken? Vanaf nu luister ik naar jouw stem, laat ik jou zalven en mild zijn. Vanaf nu gaan we samen verder want ik verlies jou niet meer uit het oog. Voor niets of niemand. Vanaf nu zal niet enkel Valentijn, maar gewoon elke dag in het teken staan van liefde. Want ik zie jou graag, en ik wil daar elke dag voor werken om jou graag te blijven zien. Want liefde is naar het schijnt een werkwoord. En dat werk doe ik voor jou, met heel veel plezier.

Because you are worth it.

Met heel veel liefde en een zachte knuffel, want ik weet dat je die wel kan gebruiken.

M.

Droom

Mister Sandman, bring me a dream.
Make him the cutest that I’ve ever seen.
Give him two lips like rovers and clovers,
And tell him that his lonesome nights are over.

The Chordates

Ik geniet van alleen te zijn. Ik ben nog nooit zo veel mezelf geweest als nu. Alles wat ik koop, doe of beslis, daar hoef ik tegen niemand verantwoording voor af te leggen. Ik sta op wanneer ik dat wil (of wanneer de wekker zegt dat het moet), ik ga slapen wanneer ik dat zelf wil. Ik draag de kleren die ik mooi vind en hoef me niks aan te trekken van de mening van een ander. Het is bevrijdend. Heerlijk.

Maar vannacht had ik een droom. Ik droomde dat ik op een bus zat en dat de bus langs een legerpatrouille reed. Ik was doodsbang en begon te hyperventileren. Maar naast me zat een man (een mooie man zelfs, nvdr) en hoewel iedereen tegen hem zei dat hij de coronaregels moest volgen, nam hij mijn handen vast. Zijn handen waren warm en zacht en mijn paniek zakte meteen.

Ik voelde me rustig toen ik wakker werd en dacht: “Ja. Dat is wat ik mis. Niet zomaar een partner, maar iemand in mijn leven die gewoon naast me gaat zitten, against all odds, en mijn handen vastpakt wanneer ik bang ben.”

Ik weet dat dat zal komen. Ik weet dat het er zal zijn. Niet nu, maar later, wanneer de tijd daar is. En in tussentijd geniet ik na van de warmte van mijn droom.

Slaapwel!

And yet again…

Victory Therapy, for you and me. Both of us, victorious.
Ain’t it plain to see? We’ll make history. We need therapy.

Daan

Een overwinning op mezelf is het, weer in therapie gaan. Weer een nieuwe therapeut, weer een nieuwe start, weer veel verhalen te vertellen waar ik geen zin in heb. Zo voelde ik me voor de eerste afspraak.

Maar toen kwam ik terug en ik was trots op mezelf dat ik het doe, ook al weet ik dat het nog heel erg heftig gaat worden. Het wordt een walk on the wild side, het wordt graven waar ik niet wil graven. Het wordt dingen onder woorden brengen waar ik liever over zwijg. Maar het is nodig.

Ik ben de afgelopen jaren zo gegroeid. Ik heb geleerd mezelf te zijn. Ik heb geleerd om bij mezelf te blijven. Ik heb geleerd dat ik anderen niet hoef te redden maar dat ze dat zelf moeten doen. Ik heb geleerd om voor mezelf te zorgen, om mezelf te accepteren. Ik heb geleerd om te voelen, ik heb geleerd om mezelf te troosten wanneer ik troost nodig heb. Ik heb geleerd om gelukkig te zijn en ongelukkig te zijn. Ik heb geleerd om dingen toe te laten, mensen toe te laten. Ik heb geleerd om grenzen te stellen en die te bewaken. Ik heb geleerd om weg te gaan wanneer mijn grenzen niet gerespecteerd worden.

En toch… toch blijft daar dat gevoel dat nog niet alles klaar is. Dat ik nog niet klaar ben met alles aan te pakken. Dat ik nog moet graven in mijn jeugd, naar mijn innerlijke kind en naar wat zij mij vertelt. Naar wat in mijn volwassen leven allemaal gebeurd is. Naar recente gebeurtenissen. Ik ben er nu pas klaar voor, nu ik alles gevoeld heb: blijdschap en verdriet, troosten en getroost worden. Nu ik weet hoe ik mezelf van de grond moet rapen wanneer ik uit elkaar val, ben ik er klaar voor om te gaan graven. Naar de diepste krochten van mijn ziel, de laatste stukjes die ik nooit meer wilde zien. Die ik netjes verpakt heb en weggestopt.

Graven, in het licht houden en op de juiste plaats opruimen. Dat gaan we doen. Het gaat hard worden, dat voel ik nu al. Het gaat pittig en vermoeiend zijn. Maar het gaat het waard zijn.

Want ik gun mezelf een tof leven. Dus gun ik mezelf nu ook deze therapie.

Ik ben er klaar voor.

PS: Sorry dat ik de lyrics van het nummer van Daan nu voor altijd voor je verpest heb. Je gaat dit nooit meer anders horen.

Erkenning

But what I thought, and what I still think, and always will, is that she saw me. Nobody else has ever seen me — me, Jenny Gluckstein — like that. Not my parents, not Julian, not even Meena. Love is one thing — recognition is something else.

Peter S. Beagle, Tamsin

Jarenlang worstelde ik met mijn behoefte aan erkenning. Ik kreeg dat naar mijn gevoel nooit genoeg. Uiteraard stamt die behoefte vanuit mijn jeugd waarin ik als rode draad altijd op zoek was naar de erkenning die ik thuis naar mijn gevoel niet voldoende kreeg. Ik ging op zoek naar erkenning bij leerkrachten, bij andere volwassenen. Later bij liefjes en vrienden. Ik zocht naar erkenning om het gevoel te krijgen dat ik ergens bij hoorde, om te voelen dat ik niet gewoon inwisselbaar was maar dat ik een doel had in dit leven.

Zeggen dat ik deze erkenning kreeg bij wie ik het zocht, zou de waarheid oneer aandoen zijn. De erkenning kreeg ik, waar ik hem niet had verwacht. Van wie ik hem niet had verwacht. Van mensen waar ik naar opkijk, van mensen die amper ken die me bedanken om te spreken over mijn kwetsbaarheden, van mensen waarvan ik dacht dat ze me snel vergaten omdat ik meestal denk dat ik weinig impact heb. Ik kreeg out of the blue berichtjes van mensen die me bedankten. Mensen die mijn mening waardevol vinden. Mensen die zeggen dat ik mooie dingen maak. Ik kreeg dit jaar erkenning van een prachtige groep (hoofdzakelijk) vrouwen die mij heeft opgenomen in hun midden en zoals ze dat in het Engels zo mooi zeggen: who lift me up. Daar waar ik het niet zocht, vond ik wat ik nodig had: de zachte duwtjes in de richting van mezelf graag zien. Echt graag zien. Zo graag zien dat ik mijn eigenheid niet meer wil veranderen om anderen gelukkig te maken.

2020 wordt overal aangehaald als een stom jaar, een jaar om te vergeten, een jaar waarin alles de dieperik in ging. En inderdaad, het was voor niemand denk ik echt een topjaar. Maar met jaren is het net als met kinderen, net degene die het meeste liefde nodig heeft, vraagt dat op de meest irritante manier. Dus daarom wil ik 2020 de erkenning geven waar het recht op heeft. 2020, this one is for you!

Dit jaar was intens, een rollercoaster. Een jaar van heel veel afscheid. Afscheid van twee mannen die me nauw aan het hart lagen (maar die me ook geen erkenning gaven, nvdr), een jaar van afscheid van een constante drukte, een jaar van afscheid van wat we kenden, een jaar van afscheid van mijn vorige huis, een jaar van afscheid van mijn job, een jaar van afscheid van structuur en een jaar van afscheid van het leven zoals ik het tot voor 2020 kende. Het was een jaar van loslaten, van discomfort, een jaar in de wachtkamer.

Maar het was ook een jaar van enorme groei voor mij. Een jaar waarin dingen in elkaar vielen. Zoals het feit dat de podcast die ik hoorde met Brené Brown en Glennon Doyle mijn leven veranderde zodat ik eindelijk écht durfde te zijn wie ik ben, mijn eigen grote, kleurrijke zelf. En het feit dat ik zes maanden later op een paar meter van de plek zou wonen waar in mijn hoofd de puzzel, die leidde tot zelfliefde en zelfzorg, samenviel. Het feit dat we hier een netwerk hebben gevonden waar ik al zo lang naar verlangde. Dat ik geleerd heb om me echt kwetsbaar op te stellen, te praten wanneer ik daar behoefte aan heb. Dat ik ontdekt heb dat ik mezelf kan verliezen in angst en onzekerheid maar dat ik na zo veel jaren introspectie eindelijk geleerd heb om op zo’n momenten boven mezelf uit te stijgen en mezelf te troosten en geborgenheid te bieden. Ik heb dit jaar geleerd dat ik een netwerk heb van fantastische mensen die om me geven, ook al ken ik hen soms niet of amper. Maar dat ik wel moet praten over mijn worstelingen zodat mensen ook begrijpen wat er gaande is en dat ze iets voor me kunnen doen. Zo deden mensen dingen voor me, soms kleine dingen zoals een kortingscode geven bij een van mijn favoriete winkels, maar die wel leiden tot het feit dat ik minder euro’s moet omdraaien. Maar ook grote dingen zoals een goed team vormen met iemand die ik amper kende en daarmee samen springen om podcasts te maken in de hoop de wereld een beetje beter te maken. Waar 2020 rockbottom heel hard aanvoelde, voelde het tegelijk ook aan als een warm bad vol liefde van mensen waar ik het misschien niet van verwacht had.

Mijn dankbaarheid voor 2020 is groot. Het was heftig, het heeft me tot in mijn diepste kern pijn gedaan. 2020 heeft soms diepe littekens nagelaten. Maar het heeft me ook zelfvertrouwen gegeven en schoonheid in vele dingen. En daar ben ik enorm dankbaar voor.

2021 wordt een overgangsjaar, zegt men. Ik hoop dat de achtbaan die 2020 was, inderdaad meer een overgang wordt naar rust. Meer verwachtingen wil en kan ik er momenteel niet van hebben denk ik.

Bewildering

She’s glad to be so very happy.
We’ve placed your call into a queuing system.

Moloko

Sinds de lockdown in maart ben ik begonnen met het luisteren van podcasts. Zoals dat gaat met veel dingen die ik doe, ga ik dan meteen all-in. Ik luister dus geen podcasts meer, ik binge ze. Ik ga elke ochtend een uur wandelen en luister naar elke aflevering die op mijn pad komt. Aangezien ik al fan was van het werk van Brené Brown, was het dus logisch dat ik haar podcasts begon te luisteren. De eerste lockdown luisterde ik naar “Unlocking us” en deze lockdown luister ik vooral naar “Dare to lead”, een podcast over leiderschap. 

En deze week beluisterde ik het gesprek tussen Brené en Barack Obama. Vanaf de aankondiging had ik er al zin in om te luisteren en ik was niet teleurgesteld. Er waren een aantal dingen waar ik echt over moest nadenken. Zo was er de revelatie wanneer ze spraken over het concept “hoop” dat hoop geen positivisme is maar het vertrouwen dat dingen veranderen, dat alles voorbijgaat, ook lastige momenten of periodes. Dat heeft niks te maken met altijd de positieve kant van dingen te zien, maar wel met het vertrouwen dat het beter wordt. Wanneer je dat vertrouwen kwijtraakt, verlies je ook de toekomst.

Maar dat is niet waar ik het over wilde hebben.

Op een gegeven moment vertelt Brené dit: “It’s funny, when I was writing Braving the Wilderness, I call the seductive nature of those ideological bunkers common enemy intimacy, we don’t even know each other or each other’s stories, but we just hate the same people. And how counterfeit that intimacy is that it makes people afraid to take one step out of that bunker, to say, “I actually disagree.” Understanding that loneliness, of taking an unpopular stand, of feeling alone in the wilderness, that’s a part of belonging to yourself. It’s a part of staying in alignment with your values, and that’s the heart of daring leadership.”

Ik voelde dat tot in mijn kern, toen ik dat hoorde. Dat is wat ik voelde tijdens mijn huwelijk, ook tijdens de relatie die ik erna had, maar waarvoor ik nu pas de woorden kan vinden. Wanneer je enkel verbinding kan hebben door een gemeenschappelijke vijand te hebben, voel je geen echte intimiteit maar een soort van namaak-intimiteit. Want door dit te doen, raak je jezelf kwijt omdat je niet kan of durft op te komen voor je eigen normen en waarden. Dan raak je de mogelijkheid kwijt om voor jezelf en je eigen mening op te komen. Dan verlies je je eigen normen waarden in ruil voor intimiteit die niet echt is. 

En wanneer je het wel doet, wanneer je wel voor je mening opkomt, wanneer je wel dicht bij jezelf blijft, dan voel je je vaak eenzaam. Maar wanneer je leert leven met die eenzaamheid van een leven waarin je niemand anders dan jezelf bent, wordt het waardevol. Want de enige persoon waar je nooit van kan scheiden, dat ben je zelf. En dat zou de enige persoon moeten zijn waar je goedkeuring van nodig hebt.

Of zoals Moloko het zong: “Just being is bewildering” en wanneer je dat kan omarmen en accepteren, dan ben je retegoed bezig. Zeg dat ik het gezegd heb.

Podcast

Let yourself be silently drawn by the strange pull of what you really love. It will not lead you astray.

Rumi

Sinds ik vorig jaar te gast was in een podcast, bleef het idee van een eigen podcast in mijn hoofd ronddwalen. Ik wist wat ik wilde, een podcast waarin mensen hun verhaal vertellen over hun scheiding of heftige relatiebreuk. Maar nooit voelde het als het juiste moment om de sprong te wagen.

Afgelopen zomer startte ik een nieuwe blog en een podcast met een vriendin. Over de actualiteit, over dynamieken en dingen die ons interesseren maatschappelijk en politiek. En dat succes smaakte naar meer.

Na veel wikken en wegen, ben ik dan toch gestart met de opnames van Scheiden doet Leiden, een podcastreeks over hoe het voelt om de beslissing te nemen, welke vooroordelen en taboes er nog rond relatiebreuken hangen, over hoe heftig en levensveranderend een scheiding kan zijn maar ook hoe er ook schoonheid en geluk mee verbonden is.

Vorige week nam ik het eerste gesprek op en ik voelde meteen: “dit wordt mooi.” Toen ik klaar was met de montage, dacht ik: “wauw, dit is hoe ik het in mijn hoofd had.” En tijdens de opname van het tweede gesprek gisteren, zei mijn podcastgast: “ik ben blij dat je dit doet, dit is waar ik naar op zoek was net na de beslissing om te scheiden.“

En dat is ook helemaal hoe ik het voel. Toen ik besloot te scheiden, voelde het alsof ik het warm water aan het uitvinden was. Alsof ik de eerste was die ooit deze beslissing nam. Het voelde zo alleen en raar, terwijl ik wist dat scheidingen vaak voorkomen.

Dus als deze podcastreeks kan bereiken dat tenminste één iemand zich gesteund voelt in zijn of haar proces na een heftige relatiebreuk, na een scheiding, dan is mijn doel bereikt.

Want scheiden doet je een nieuw leven leiden.

De reeks Scheiden doet leiden is op dit moment in volle opnames. Om de druk op mezelf niet te groot te maken, is de release voorzien voor ten laatste januari.